Núna er
11. Febrúar og í dag hefði pabbi minn átt afmæli. En ég man
ekki mikið eftir honum en margir segja mér ymsar sögur af
honum og hann var víst gæðablóð. Mikill tónlistarmaður
(trommari eins og ég) og gekk vel á því sviði. Margir kannast
við Gvend á Eyrinni og Alveg Ær sem hann og félagar hans úr
Dátunum gerðu frægt á sínum tíma. Svo spilaði hann líka í
Sumargleðinni með Ragga Bjarna, Hemma Gunn, Bessa Bjarnasyni,
Bjössa Bollu og ýmsum mönnum.
Pabbi minn var
nú frekar lár í loftinu og þá vita allir af hverju ég verð ekki
stærri hehh. Systir mín fékk líka stærðina hans hún Kristín (litla
elskan mín) og Bjössi bróðir
Svo við erum þarna nokkur lítil
systkini. Það var mikið gert grín af stærð hans í Sumargleðinni,
þegar þeir tóku skemmtiatriði og þótti það víst fyndið

Mikið
er talað um að Pabbi minn sem hét Stefán hafi verið mikill
húmoristi, og mér finnst mjög gaman að heyra alls kyns sögur af
því. Meira að segja tveim dögum áður en hann dó þá sagði hann við
mömmu þar sem hún var búin að sitja hjá honum tímunum saman:" Ásta
hérna hefurðu séð skiltið inni á baði þar sem stendur ónáðið
ekki?". Mamma segir já ég hef séð það. Þá heyrist í pabba:" Hérna
viltu ekki ná í það og hengja það framan á hurðina? Svo geturðu
bara verið hjá mér í nótt". Já þetta sagði kallinn tveimur dögum
áður en hann dó, og allt var þetta sagt í gríni.
Eitt
eigum við nú sameiginlegt þótt það sé nú margt sem ég á
sameiginlegt með honum, en það er það að okkur þykir alveg
óskaplega gott að fá bland í poka, á spítalanum fékk hann nammipoka
á hverjum degi, og þótti það ekki verra.
En
besti vinur pabba míns var Raggi Bjarna söngvarinn góði og söng
hann meðal annars í jarðarför pabba. Bara við það að horfa á myndir
frá jarðarförinni fær maður alveg sting fyrir hjartað, sérstaklega
þegar maður sér myndir af Ragga þetta var greinilega erfitt fyrir
hann, kallinn.
En já
það sem við eigum sameiginlegt er sko að það er eins og það
hafi verið tekið nefið af pabba og sett á mig það er alveg
órtúlegt! og svo eins með eyrun þetta er alveg ótrúlegt

Eitt sem ég man eftir þegar ég var
lítil eða var í 4 bekk eða eitthvað, og heimanámið einn daginn var
að semja ljóð.. Ég var með afa mínum og hann hjálpaði mér að semja
ljóðið og ég hugsaði með mér að ég ætlaði að gera ljóð sem pabbi
hefði nú orðið stoltur af.. Ljóðið hljómaði einhvern vegin
svona:
Ég gekk um skólann einn
daginn
og leit út um gluggann á
bæinn,
sólin hún skein
já, hún skein á storm úfinn
sæinn.
Ég varð mjög stolt af þessu og
vonaði að hann hafi heyrt í mér þegar ég las það fyrir
kennarann.
En ég
er að hugsa um að segja ekki meira í bili nema, mig hlakkar til að
sjá þig og ég skal sko gefa þér gjafir fyrir hvert afmæli sem þú
hefur átt síðan þú fórst, þegar ég hitti þig aftur og ég get varla
beðið.
Elska
þig pabbi minn 
Mynd af
mér og pabba.
